Superweniencja

Termin supervenire użył G.W. Leibniz w tekście na temat relacji - relacje superweniują na wewnętrznych własnościach swoich członów. Pojęciem superwniencji posługiwali się na początku zeszłego stulecia brytyjscy moraliści, gdy twierdzili, że własności moralne, szczególnie słuszność lub niesłuszność działania, superweniują na własnościach pozamoralnych. Terminem superweniencja posługiwali się też brytyjscy teoretycy emergencji (G.H. Lewes, S. Alexander, C. Lloyd-Morgan, C.D. Broad). Lloyd-Morgan terminu superwenientny używał jako stylistycznego wariantu terminu emergentny. Brytyjscy emergentyści jako pierwsi nadali terminowi superwneniencji pojęcie relacji. Twierdzili, że jakości superwenientne lub emergentne pojawiają się wtedy, gdy na bardziej podstawowym poziomie zachodzą odpowiednie warunki i jakości te nie są redukowalne lub redukcyjnie wyjaśnialne w terminach ich warunków bazowych. Uznaje się, że termin superweniencja do współczesnych dyskusji filozoficznych wprowadził R.M. Hare, używając go w The Language of Morals (1952).