Superweniencja

Słowo superweniencja nie jest tylko terminem filozoficznym i bywa używane w potocznym języku angielskim. Czasownik supervene utworzony jest z łacińskiego super - na, ponad, na, dodatkowy i venire - przychodzić, powracać, przychodzić ponownie. Angielski przymiotnik supervenient, czasownik supervene i rzeczownik supervenience są używane głównie dla określenia konkretnych zdarzeń, które nadchodzą jako coś dodatkowego, nieoczekiwanego, ubocznego lub zachodzą wkrótce po innym zdarzeniu; występują zazwyczaj w kontekstach, w których implikują porządek czasowy. Zdaniem P. Geacha termin superweniencja wszedł do języka filozoficznego w momencie, gdy Robert Grosseteste greckie słowo epiginomenon, użyte przez Arystotelesa w Etyce nikomachejskiej, przetłumaczył na łacińskie supervenire, a następnie D. Ross na angielskie supervenient. Róznych form czasownika suprevenire użył Donatus w tłumaczeniu De Anima Aleksandra z Afrodzyzji w fragmentach, które mówiły o tym, że dusza jest siłą życiową pojawiającą się jako coś dodatkowego względem kombinacji elementów materialnych.